تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۱۵۵ - مشو نومید ازین مشت غباری

مشو نومید ازین مشت غباریپریشان جلوهٔ ناپایداری
چو فطرت می تراشد پیکری راتمامش می کند در روزگاری