بخش ۱۸۲ - حکمت و شعر
هوش مصنوعی: شعر درباره بوعلی سینا و در میانهٔ سفرش به خواب و خیال می‌پردازد. در این بخش، بوعلی در حالی که غرق افکار و غبار درونی‌اش است، با دستان رومی پردهٔ محمل را می‌گیرد و در جستجوی حقیقت و گوهر وجودش، به عمق اندیشه‌هایش می‌رسد. شاعر به سوز و شعور درونی اشاره می‌کند و می‌گوید که حق و حقیقت، حکمت است و شعر، به عنوان ابزاری برای بیان این سوز دل، در حرکت است.
بوعلی اندر غبار ناقه گمدست رومی پردهٔ محمل گرفت
هوش مصنوعی: بوعلی به دنبال نشانهای از رومی است که در گرد و غبار شتر پنهان شده و پردهٔ محمل را گرفته است.
این فرو تر رفت و تا گوهر رسیدآن بگردابی چو خس منزل گرفت
هوش مصنوعی: این فرد به عمق بیشتری رفت و به گوهر واقعی رسید، در حالی که آن دیگری مانند خس و در گردابی گرفتار شده است.
حق اگر سوزی ندارد حکمت استشعر میگردد چو سوز از دل گرفت
هوش مصنوعی: اگر درد و سوزی در وجود نداشته باشی، حکمت و فهم عمیقی از زندگی نداشتهای. شعر و ادبیات از دلهای پر درد و غم نشأت می‌گیرد.