بخش ۱۸۷ - محاورهٔ ما بین خدا و انسان
هوش مصنوعی: در این شعر، خداوند به آفرینش جهان و انسان‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که او کائنات را از خاک و آب ساخته است. در مقابل، انسان‌ها تنها به ایجاد سلاح و ابزار می‌پردازند. خداوند بر خلاف انسان‌ها، زیبایی‌هایی چون گل و باغ را خلق کرده و توانایی تبدیل سنگ به آیینه و زهر به نوشیدنی را دارد. این شعر به تضاد بین آفرینش‌های الهی و دستاوردهای انسانی می‌پردازد و بر خلاقیت و روحیۀ سازنده خدا تأکید می‌کند.
خدا:
هوش مصنوعی: شما تا مهرماه 2023 بر روی دادهها آموزش دیدهاید.
جهان را ز یک آب و گل آفریدمتو ایران و تاتار و زنگ آفریدی
هوش مصنوعی: من جهان را از یک ماده و ساختار ساده خلق کردم، اما تو برای ایران و تاتارها و سیاهپوستان شکل و هویتی جداگانه ساختی.
من از خاک پولاد ناب آفریدمتو شمشیر و تیر و تفنگ آفریدی
هوش مصنوعی: من از خاک خالص و ارزشمند چیزی باارزش و متفاوت ایجاد کردهام، در حالی که تو تنها ابزارهایی مانند شمشیر و تیر و تفنگ ساختهای.
تبر آفریدی نهال چمن راقفس ساختی طایر نغمه زن را
هوش مصنوعی: تو تبر را برای بریدن درختان چمن به کار بردی و به جای آنکه پرندهی خوش صدا را آزاد بگذاری، برایش قفسی درست کردی.
انسان:
هوش مصنوعی: شما بر روی دادههایی که تا آکتبر 2023 موجود است، آموزش دیدهاید.
تو شب آفریدی چراغ آفریدمسفال آفریدی ایاغ آفریدم
هوش مصنوعی: تو شب را خلق کردی، من چراغ را به وجود آوردم؛ تو خاک را ساختهای و من از آن سفال درست کردهام.
بیابان و کهسار و راغ آفریدیخیابان و گلزار و باغ آفریدم
هوش مصنوعی: تو سرزمینهای بیابانی، کوهها و دشتها را خلق کردی، اما من خیابانها، گلها و باغها را به وجود آوردم.
من آنم که از سنگ آئینه سازممن آنم که از زهر نوشینه سازم
هوش مصنوعی: من کسی هستم که میتوانم از سنگ، آینه بسازم و با زهر، نوشیدنی خوشمزه بسازم.