بخش ۱۹۰ - کرمک شبتاب
هوش مصنوعی: در این شعر، کرمک شبتاب تأکید می‌کند که او مانند موری نیست که دیگران از نیشش ناراضی باشند. او می‌گوید که می‌تواند بی‌نیاز از کمک دیگران در تاریکی روشنایی ایجاد کند و نسبت به شب‌های تیره، خودش روشنی‌افزاست. این شعر تمثیلی از استقلال و خودکفایی است.
شنیدم کرمک شبتاب می گفتنه آن مورم که کس نالد ز نیشم
هوش مصنوعی: شنیدم که کرمک شبتاب میگفت: من آن مورچهای نیستم که کسی از نیشم گله کند.
توان بی منت بیگانگان سوختنپنداری که من پروانه کیشم
هوش مصنوعی: من میتوانم بدون انتظار از دیگران زندگی کنم، اما گمان نکن که من مانند پروانهای هستم که به دور شمع میچرخد.
اگر شب تیره تر از چشم آهوستخود افروزم چراغ راه خویشم
هوش مصنوعی: اگر شب تاریک و ناامیدکننده باشد، خودم چراغ راه خودم را روشن میکنم.