بخش ۲۲۵ - هوای فرودین در گلستان میخانه می‌سازد
هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تاثیرات آن بر زندگی و عشق می‌پردازد. هوای فرودین با عطر گل‌ها و می‌نوشی در میخانه همراه است. عشق و محبت زمانی که تمام می‌شود، از رقابت‌ها خبری نیست و شعله‌های عشق مانند پروانه‌ها به دور هم می‌چرخند. زندگی با نوا و احساسات متناقض سوزانده می‌شود. در پایان، شاعر از باغبان می‌خواهد که از چمن بیرون برود، چرا که این جادو و زیبایی‌ها باعث پیوند بین گل‌ها و دل‌ها می‌شود، حتی اگر غریب به نظر برسند.
هوای فرودین در گلستان میخانه می‌سازدسبو از غنچه می‌ریزد ز گل پیمانه می‌سازد
هوش مصنوعی: در هوای دلپذیر فرودین، باغ میخانه به زیبایی میآراسته می‌شود. درختان گل، غنچههای خود را به سبو تبدیل میکنند و از گل، پیمانهای برای نوشیدن تهیه می‌شود.
محبت چون تمام افتد رقابت از میان خیزدبه طوف شعله‌ای پروانه با پروانه می‌سازد
هوش مصنوعی: وقتی که عشق تمام شود، رقابت‌ها و دشمنیها آغاز می‌شود؛ مانند آتش که شعلهور می‌شود و پروانه‌ها به دور آن جمع میشوند.
به ساز زندگی سوزی به سوز زندگی سازیچه بی‌دردانه می‌سوزد چه بی‌تابانه می‌سازد
هوش مصنوعی: زندگی مانند سازی است که همواره در حال نواخته شدن و سوختن است. در اینجا، کسی بدون احساس درد و رنج می‌سوزد و با شوق و اشتیاق می‌سازد.
تنش از سایهٔ بال تذروی لرزه می‌گیردچو شاهین زادهٔ اندر قفس با دانه می‌سازد
هوش مصنوعی: تن انسان از سایهٔ بال پرندهای که در حال پرواز است، به لرزه میآید، همانطور که جوجه شاهینی که در قفس است، با دانهای که دارد، زندگی میکند.
بگو اقبال را ای باغبان رخت از چمن بنددکه این جادو نوا ما را ز گل بیگانه می‌سازد
هوش مصنوعی: به باغبان بگو که اقبال رخت را از چمن جدا کند، زیرا این نغمهی جادوئی ما را از گلهای غریب دور میکند.