بخش ۲۴۲ - به یکی از صوفیه نوشته شد
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان نداشتن عشق و زیبایی‌های خاصی می‌پردازد که در زندگی‌اش وجود ندارد. او در هر بیت به تصاویری از عشق، زیبایی و اشتیاق اشاره می‌کند و می‌گوید که نه او و نه معشوقش به آن چیزهای مورد نظر دسترسی ندارند. مفاهیم «هوس منزل لیلی»، «صحرا»، «بزم» و «خزف» نشان‌دهنده آرزوها و نيازهایی است که محقق نمی‌شوند. در نهایت شاعر به این نتیجه می‌رسد که بسیاری از زیبایی‌ها و احساسات عمیق را نه او و نه معشوقش دارند و این کمبودها بر روابط و تجربیات‌شان تاثیر منفی می‌گذارد.
هوس منزل لیلی نه تو داری و نه منجگر گرمی صحرا نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: نه تو در پی رسیدن به عشق لیلی هستی و نه من، هیچکدام از ما شوق و اشتیاقی برای گشت و گذار در دل صحرا نداریم.
من جوان ساقی و تو پیر کهن میکده ئیبزم ما تشنه و صهبا نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: من جوان و شادابم و تو کهنسالی از میخانه. جشن و سروری که ما برپا کردهایم، پر از تشنگی است و هیچکدام از ما، نوشیدنی نداریم.
دل و دین در گرو زهره وشان عجمیآتش شوق سلیمی نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: دل و دین من و تو، تحت تأثیر زیبایی زهرهای است که فراتر از ما است. آتش اشتیاقی وجود دارد که نه تو آن را داری و نه من.
خزفی بود که از ساحل دریا چیدیمدانهٔ گوهر یکتا نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: ما از کنار دریا یک ظرفی برداشتیم که دانهای از بهترین گوهر در آن بود. اما نه تو این گوهر را داری و نه من.
دگر از یوسف گمگشته سخن نتوان گفتتپش خون زلیخا نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوان دربارهی یوسف گمشده صحبت کرد، زیرا نه تو شوق و هیجان زلیخا را داری و نه من.
به که با نور چراغ ته دامان سازیمطاقت جلوهٔ سینا نه تو داری و نه من
هوش مصنوعی: برای چه با نور چراغ در انتهای دامان (لباس) خود به زیبایی و درخشندگی کوه سینا نزدیک شویم، که نه تو این قابلیت را داری و نه من.