بخش ۱۱ - بر سر کفر و دین فشان رحمتِ عامِ خویش را
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعات مختلفی از جمله دین، عشق و برکت الهی اشاره می‌کند. او به رحمت عام خداوند و زیبایی‌های ماه تمام اشاره می‌کند و از فرد دعوت می‌کند تا در مجالس پرشور حضور یابد. شاعر همچنین به گیسوان و طبیعت زیبا اشاره می‌کند و به طایر (پرنده) بیان می‌کند که چرا شکار نمی‌کند. او به تشنگی زمین و خون حسین (ع) اشاره دارد و از شور عاشقانه‌ای سخن می‌گوید که فرد را به عبادت و شناخت مقام خود می‌کشاند. در نهایت، شاعر بر اهمیت پیام‌ها و عشق در زندگی تأکید می‌کند و از آنچه در دل دارد سخن می‌گوید.
بر سر کفر و دین فشان رحمتِ عامِ خویش رابندِ نقاب بر‌گشا ماهِ تمامِ خویش را
هوش مصنوعی: بر سر موضوعاتی چون کفر و ایمان، رحمت وسیع خود را نثار کن و پرده از نوای دلنشین خود بردار، همانند ماه کاملی که نورش را میتاباند.
زمزمهٔ کهن سرای گردشِ بادهْ تیز کنباز به بزمِ ما نگر، آتشِ جامِ خویش را
هوش مصنوعی: با صدای نرم و دلنشینی، ماجرای قدیمی را بگو و دوباره به میهمانی ما بیا، و آتش عشق و شوقت را زنده کن.
دام ز گیسوان بدوش، زحمتِ گلستان بریصید چرا نمی‌کنی طایر بامِ خویش را
هوش مصنوعی: دامی که بر دوش تو از گیسوانِ آن دختر است، چرا به شکار پرندهی بام خود نمیروی؟ چرا از زیبایی‌های خود بهرهبرداری نمی‌کنی؟
ریگِ عراق منتظر، کِشتِ حجاز تشنه کامخون حسین باز‌ده، کوفه و شامِ خویش را
هوش مصنوعی: ریگهای عراق در انتظار هستند و زمینهای حجاز تشنه خون حسین است. ای کوفه و شام، خود را به یاد بیاور.
دوش به راهبر زند، راهِ یگانه طی کندمی‌ندهد بدست کس عشقْ زمامِ خویش را
هوش مصنوعی: دیروز به راهنمای خود اعتماد کردم و تنها مسیر را پیمودم. عشق را به هیچ کس نمیسپارم و خودم بر آن کنترل دارم.
ناله به آستانِ دِیر بی‌خبرانه می‌زدمتا بحرم شناختم راه و مقامِ خویش را
هوش مصنوعی: با ناامیدی و بیخبر از سرنوشت خود، به درگاه معبد صدایی میزدم تا اینکه سرانجام راه و مکان واقعی خود را شناختم.
قافلهٔ بهار را طایرِ پیش‌رس نگرآنکه بخلوتِ قفس گفت پیام خویش را
هوش مصنوعی: پرندهای که بهار را پیشواز می‌کند، آن پیام خود را که در تنهایی قفس گفته است، به قافله میفرستد.