بخش ۳۶ - زمستان را سرآمد روزگاران
هوش مصنوعی: شاعر به بازگشت فصل بهار و زنده شدن طبیعت اشاره دارد. گل‌ها رنگ و طراوت جدیدی می‌گیرند و فضای طبیعت شاداب می‌شود. اما دل شاعر با وجود زیبایی‌های بهار، همچنان افسرده است و نمی‌تواند از غم و درد خود دوری کند. او نگران است که با صحبت کردن از حال دلش، شادی‌اش کم شود و به همین دلیل راز دلش را با دیگران در میان نمی‌گذارد.
زمستان را سرآمد روزگاراننواها زنده شد در شاخساران
هوش مصنوعی: زمستان به پایان رسیده و فصل جدیدی آغاز شده است. صداها و زندگی دوباره در درختان و شاخهها به جوش آمده است.
گلان را رنگ و نم بخشد هواهاکه می آید ز طرف جویباران
هوش مصنوعی: هواهایی که از کنار جویبار میآیند، به گل‌ها رنگ و رطوبت میبخشند.
چراغ لاله اندر دشت و صحراشود روشن تر از باد بهاران
هوش مصنوعی: چراغ لاله در دشت و بیابان روشنتر می‌شود از وزش باد در بهار.
دلم افسرده تر در صحبت گلگریزد این غزال از مرغزاران
هوش مصنوعی: دل من بیشتر از همیشه غمگین است، مانند غزالی که از دشتهای پرگل فراری است.
دمی آسوده با درد و غم خویشدمی نالان چو جوی کوهساران
هوش مصنوعی: لحظهای در کنار درد و غمهای خود آرامش دارم و لحظهای دیگر همانند جوی دراز کوهستانها ناله میکنم.
ز بیم اینکه ذوقش کم نگرددنگویم حال دل با رازداران
هوش مصنوعی: از ترس اینکه شوق و هیجانش کم شود، حال و احوالم را با رازدارها بیان نمیکنم.