بخش ۶۷ - دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت - اقبال لاهوری

دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفتنشسته بر سر بالین من ز درمان گفت

زبان اگرچه دلیر است و مدعا شیرینسخن ز عشق چه گویم جز اینکه نتوان گفت

خوشا کسی که فرو رفت در ضمیر وجودسخن مثال گهر بر کشید و آسان گفت

خراب لذت آنم که چون شناخت مراعتاب زیر لبی کرد و خانه ویران گفت

غمین مشو که جهان راز خود برون ندهدکه آنچه گل نتوانست مرغ نالان گفت

پیام شوق که من بی حجاب می گویمبه لاله قطره شبنم رسید و پنهان گفت

اگر سخن همه شوریده گفته ام چه عجبکه هر که گفت ز گیسوی او پریشان گفت