بخش ۸۶ - لاله صحرایم از طرف خیابانم برید
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساس تنهایی و جدایی شاعر از دنیای اطرافش می‌پردازد. او از زیبایی‌های طبیعت و سرزمین خود یاد می‌کند و در عین حال از دوری و بی‌پناهی خود ابراز ناراحتی می‌کند. شاعر به سینه‌ای پر از حرف‌های ناگفته اشاره دارد و از خاموشی و ناکامی‌هایش صحبت می‌کند. او به جستجوی هویتی گمشده در بین مردم و در مقابل قدرتمندان اشاره دارد و در نهایت، احساس بندگی و حقارت خود را در برابر سلطانی که در زندگی‌اش تأثیرگذار است، بیان می‌کند.
لاله صحرایم از طرف خیابانم بریددر هوای دشت و کهسار و بیابانم برید
هوش مصنوعی: گل لالهای که در دشت میشکفد، از میان خیابان جدا شده است. این گل در هوای آزاد دشت و کوهها و بیابان قرار دارد.
روبهی آموختم از خویش دور افتاده امچاره پردازن به آغوش نیستانم برید
هوش مصنوعی: من از خودم آموختم که هرگز به کسی دور نشوم و هنگامی که در مشکل هستم، باید به آغوش طبیعت پناه ببرم.
در میان سینه حرفی داشتم گم کرده امگرچه پیرم پیش ملای دبستانم برید
هوش مصنوعی: در دل من چیزی است که آن را گم کردهام. هرچند که سن و سالی از من گذشته، اما هنوز در برابر آموزگارم، به خاطر این موضوع شرمنده و ناتوانم.
ساز خاموشم نوای دیگری دارم هنوزآنکه بازم پرده گرداند پی آنم برید
هوش مصنوعی: من سکوت کردم اما هنوز نغمهای دیگر در درونم دارم. آن نغمهای که میدانم روزی دوباره به حرکت در خواهد آمد.
در شب من آفتاب آن کهن داغی بس استاین چراغ زیر فانوس از شبستانم برید
هوش مصنوعی: در شب من، نور خورشید با آن گرمای قدیمیاش کافی است. این چراغ که زیر فانوس است، از فضای شبانگاهیام جدا شده است.
من که رمز شهریاری با غلامان گفته امبندهٔ تقصیر وارم پیش سلطانم برید
هوش مصنوعی: من که در مورد اسرار حکومت با همراهانم صحبت کردهام، اکنون به خاطر اشتباهم، خود را بندهای میبینم که در برابر سلطانی قرار دارد که از او فاصله گرفتهام.