بخش ۱۰۹ - بینی جهان را خود را نبینی
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در وجود و وضعیت انسان و نادانی او اشاره دارد. شاعر از ما می‌خواهد که به جای نادان ماندن، نوری از دانش و فهم را بر افروزیم و درک بهتری از زندگی و مرگ داشته باشیم. او از مرگ نمی‌هراسد، بلکه آن را به عنوان فرصتی برای یادگیری و تجدید حیات می‌بیند و به ما توصیه می‌کند که با بهبود خود و فهم بهتر از زندگی، به آفرینش دوباره خود بپردازیم. در نهایت، شاعر بر اهمیت شناخت خود و استفاده از تجربیات برای رشد و تغییر تأکید می‌کند.
بینی جهان را خود را نبینیتا چند نادان غافل نشینی
هوش مصنوعی: تا کی به تماشای جهان بپردازی و خود را نادیده بگیری؟ غافل بودن از خود، نادانی است که بیدلیل ادامه دارد.
نور قدیمی شب را بر افروزدست کلیمی در آستینی
هوش مصنوعی: نور قدیمی شب را روشن کن، همچون دستی از یک یهودی که در آستین خود دارد.
بیرون قدم نه از دور آفاقتو پیش ازینی تو بیش ازینی
هوش مصنوعی: از مرزهای جهان خارج نشو، زیرا که تو خود دنیای بزرگتری هستی و میتوانی چیزهای بیشتری را در درون خود بیابی.
از مرگ ترسی ای زنده جاوید؟مرگ است صیدی تو در کمینی
هوش مصنوعی: آیا از مرگ میترسی، ای انسان جاوید؟ زیرا مرگ، مانند یک شکارچی است که تو را در دام خود گیر انداخته است.
جانی که بخشد دیگر نگیرندآدم بمیرد از بی یقینی
هوش مصنوعی: اگر کسی جانش را بدهد، دیگر آن را باز نمیگیرد. آدم از ناامیدی و تردید میمیرد.
صورت گری را از من بیاموزشاید که خود را باز آفرینی
هوش مصنوعی: به من یاد بده که چگونه چهرهسازی کنم، شاید بتونم خودم را دوباره بسازم.