بخش ۱۲۰ - گذر از آنکه ندیدست و جز خبر ندهد
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون ناامیدی و کمبود تجربه و شناخت عمیق از زیبایی‌ها و حقیقت‌ها می‌پردازد. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که فقط به شنیده‌ها بسنده می‌کنند و از لذت‌های واقعی بی‌بهره‌اند. او به احساس فقدان و گله از خدا اشاره می‌کند، زیرا نمی‌تواند احساسات و عشق واقعی را به طور کامل بیان کند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که دسترسی به معشوق واقعی و بخشندگی عشق در زندگی دنیوی برای او ممکن نیست. در کل، شعر توصیف‌کننده‌ی جستجوی ناامیدانه‌ی انسان برای درک و تجربه عشق و زیبایی است.
گذر از آنکه ندیدست و جز خبر ندهدسخن دراز کند لذت نظر ندهد
هوش مصنوعی: کسی که چیزی را از نزدیک مشاهده نکرده و فقط از آن چیز خبر دارد، نمی‌تواند به گفتمان طولانی بپردازد و از زیباییهای آن لذت ببرد.
شنیده ام سخن شاعر و فقیه و حکیماگرچه نخل بلند است برگ و بر ندهد
هوش مصنوعی: شنیدهام که شاعر و عالمان در سخنانشان از نکات عمیق و باری به مثابۀ درختی بلند سخن میگویند، ولی گاهی ممکن است تأثیر چندانی نداشته باشند.
تجلئی که برو پیر دیر می نازدهزار شب دهد و تاب یک سحر ندهد
هوش مصنوعی: یکی از ویژگیهای جاذبه و زیبایی خاصی که در طول زمان بوجود میآید، این است که ممکن است انسانها از آن بیزار شوند یا آن را کماهمیت بدانند. این جاذبهای که سالهای متمادی بر دلها تاثیر گذاشته، نمی‌تواند در یک صبح زود، گوهری را به ما هدیه دهد.
هم از خدا گله دارم که بر زبان نرسدمتاع دل برد و یوسفی به بر ندهد
هوش مصنوعی: من از خدا شاکی هستم که نمیتوانم احساسات و دردهای قلبیم را به زبان بیاورم و در عین حال، آرزو دارم که مانند یوسف، محبوب و معشوقی در کنارم باشد.
نه در حرم نه به بتخانه یابم آن ساقیکه شعله شعله ببخشد شرر شرر ندهد
هوش مصنوعی: در هیچ مکان مقدسی و حتی در معبد بتها نمیتوانم آن ساقی را پیدا کنم که شوق و عشق را به طور فراوان به من هدیه دهد و فقط احساس درد و رنج برایم به ارمغان نیاورد.