بخش ۱۲۵ - مرا در عصر بی سوز آفریدند
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خلق خود در زمانه‌ای خالی از احساس و شور سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که زندگی‌اش شبیه به نخی است که به گردن او بسته شده و این احساس را دارد که مانند کسی به دار آویخته شده است. این تصاویر نمادین نشان‌دهنده ناامیدی و مشکلاتی است که شاعر در زندگی احساس می‌کند.
مرا در عصر بی سوز آفریدندبخاکم جان پر شوری دمیدند
هوش مصنوعی: در زمانه‌ای که دلی از عشق و شور نداشته است، مرا خلق کردند و جان پرشور و حرارتی به من بخشیدند.
چو نخ در گردن من زندگانیتو گوئی بر سر دارم کشیدند
هوش مصنوعی: زمانی که زندگیام مانند نخ به گردنم آویزان شده است، گویی من را به دار آویختهاند.