بخش ۱۴۵ - ز بحر خود بجوی من گهر ده
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت به جستجوی عمیق در درون خود و کشف خوشبختی و زیبایی‌هاست. شاعر از خدا می‌خواهد که او را از طوفان‌های درونی رها کند و به جای آن شور و اشتیاقی جدید به او عطا کند. به عبارت دیگر، او خواهان تجربه‌ای تازه و دلپذیر است که او را از اضطراب‌های گذشته دور کند.
ز بحر خود بجوی من گهر دهمتاع من بکوه و دشت و در ده
هوش مصنوعی: از دریا خود، مروارید من را جستجو کن. دارایی من را در کوه و دشت و روستا بیاب.
دلم نگشود از آن طوفان که دادیمرا شوری ز طوفانی دگر ده
هوش مصنوعی: دل من به خاطر آن طوفانی که پیشتر برایم به وجود آوردی، نتوانست خود را باز کند و از تو میخواهم که شور و هیجان یک طوفان دیگر را به من بدهی.