بخش ۱۵۴ - تو هم آن می بگیر از ساغر دوست
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوست اشاره می‌کند و از او خواسته می‌شود که از می و نوشیدنی‌های دوست بهره‌مند شود تا همیشه در کنار دوست بماند. شاعر همچنین بیان می‌کند که نیازی به سجده و عبادت نیست و تنها با وحدت و نزدیکی به دوست می‌توان به حقیقت دست یافت. در نهایت، به نمادین بودن خاک در برابر دوست اشاره دارد.
تو هم آن می بگیر از ساغر دوستکه باشی تا ابد اندر بر دوست
هوش مصنوعی: از محبوب خود بنوش و لذت ببر تا همیشه در کنار او باقی بمانی.
سجودی نیست ای عبدالعزیز این بروبم از مژه خاک در دوست
هوش مصنوعی: ای عبدالعزیز، من سر به سجده نمیبرم، بلکه خاکی که از مژگانم میریزد، به دوست میفروشم.