بخش ۲۲۶ - پریشانم چو گرد ره گذاری
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی پریشانی و سردرگمی صحبت می‌کند که مانند گردی در مسیر است و تحت تأثیر شرایط ناخواسته قرار دارد. او به بخت خوش و روزگار خوب حسرت می‌زند و آرزو می‌کند که از درونش پهلوانی قهرمان بیرون بیاید و او را از این حال رها کند.
پریشانم چو گرد ره گذاریکه بر دوش هوا گیرد قراری
هوش مصنوعی: من در هم و برهمم مانند کسی که در مسیرش توقفی به خاطر وزش باد پیدا کرده است.
خوشا بختی و خرم روزگاریکه بیرون آید از من شهسواری
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در روزگار خوش و بختی زندگی کند و از دل او یک پهلوان بزرگ بیرون بیاید.