تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۲۷۲ - پریدن از سر بامی به بامی

پریدن از سر بامی به بامینبخشد جره بازان را مقامی
ز نخچیری که جز مشت پری نیستهمان بهتر که میری درکنامی