بخش ۳۳۲ - جهان تا از عدم بیرون کشیدند
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تجلی جهان از عدم اشاره میکند و آن را سرد و بیحرکت میبیند. او به این نکته میرسد که تنها شعله دل انسان است که وجود دارد و از این آتش، موجودات خلق شدهاند.
جهان تا از عدم بیرون کشیدندضمیرش سرد و بی هنگامه دیدند
هوش مصنوعی: جهان وقتی از ناچیزی و عدم به وجود آمد، ذهن و روحش را سرد و بیاحساس یافتند.
بغیر از جان ما سوزی کجا بودتو را از آتش ما آفریدند
هوش مصنوعی: غیر از روح ما، کجا میتوان کسی را یافت که به این اندازه بسوزاند؟ تو را از شعلههای آتش خودمان ایجاد کردهاند.