بخش ۳۳۵ - تو می دانی صواب و ناصوابم
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق یک فرد می‌پردازد که به درک خود و اعمالش دست یافته است. او می‌گوید که می‌داند کارهایش درست یا نادرست است، اما نتایج بدی از تلاش‌هایش به دست آورده و به خاطر نادیده گرفتن درد و رنجش از سوی دیگران، خود را گناهکار می‌داند.
تو می دانی صواب و ناصوابمنروید دانه از کشت خرابم
هوش مصنوعی: تو میدانی که من خوب و بد را تشخیص میدهم، اما از زمین نامناسبی که کار کردهام، نتیجهای نمیگیرم.
نکردی سجده و از دردمندیبخود گیری گناه بی حسابم
هوش مصنوعی: تو برای من سجده نکردی و از روی دردی که دارم، خودت را گناهکار نمیدانی.