غزل شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در جهانی که رنگی نبود، ما به هر شکلی که بودیم، او (خدا یا حقیقت) ما را به شکل خاصی نشان داد. مانند آینه‌ای که به ما نمایانده است، اما با دنیایی تیره و بی‌روح. توجه و محبت او، ما را از خودمان دور کرد و به ما هویت بخشید. پرواز ذاتی ما در دام محدودیت‌ها قرار داشت، اما لطف او ما را از این محدودیت‌ها رها کرد. در نهایت، تعداد ما (عدد) به قدری خالی و بی‌معنی شده که به صفر رسید، اما در عین حال، معنا و ارزش بیشتری به ما اضافه کرد.
در عالمی که با خود رنگی نبود ما رابودیم هرچه بودیم او وانمود ما را
هوش مصنوعی: در جهانی که هیچ رنگ و زیور ظاهری نداشت، ما هرچه که بودیم، او (عشق یا محبوب) خود را به ما نشان داد.
مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگیخورشید التفاتش از ما زدود ما را
هوش مصنوعی: معنای ما مانند آینه‌ای است که رنگ به خود گرفته، زیرا توجه خورشید به ما باعث شده که این زنگار از ما برداشته شود.
پرواز فطرت ما در دام بال می‌زدآزاد کرد فضلش از هر قیود ما را
هوش مصنوعی: فطرت و طبیعت اصلی ما به مانند پرندهای است که در قید و بندها آزاد میشود و فضل و مهربانی او ما را از همه محدودیت‌ها رها میسازد.
اعداد ما تهی کرد چندان‌که صفر گشتیماز خویش کاست اما بر ما فزود ما را
هوش مصنوعی: ما به قدری از خودمان خالی شدیم که به هیچ تبدیل شدیم، اما این خالی شدن باعث شد که چیزی بیشتر از خودمان به ما اضافه شود.