غزل شمارهٔ ۱۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره قدرت و شکوهی که از حق و صداقت ناشی می‌شود، صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر کسی با غفلت و نادانی با تو دربیفتد، خود را به زحمت می‌اندازد و در نهایت شکست خواهد خورد. هر جا که نام پیروزی تو در میدان جنگ به گوش برسد، حتی دشمنان قوی و با جرئت نیز ترس خواهندید، گویا که بر آنها آب سرد ریخته‌اند. وقتی قدرت تو درخشیدن می‌گیرد، دشمنان در برابر جاه و مقام تو خوار و ذلیل می‌شوند. همچنین، دعای نیکوکاران به این امید است که خداوند، آتش خشم را بر سر دشمنان تو افکند.
تو شمشیر حقی هر کس ز غفلت با تو بستیزدهمان د رکاسه ی سر خون او را گردنش ریزد
هوش مصنوعی: تو حقیقتی مانند شمشیر هستی و هر کسی که در حال غفلت با تو به مبارزه بپردازد، همانند این است که سرش را در کاسهای قرار داده و خونش را به گردن خود می‌ریزد.
به هرجا در رسد آوازهٔ کوس ظفر جنگتهمه‌گر شیر باشد زهره‌اش چون‌آب می‌ریزد
هوش مصنوعی: هرجا که صدای پیروزی و نواختن طبل جنگ به گوش برسد، دل شیرها هم از ترس مانند آب می‌ریزد و جرأت نمیکنند.
غبار موکبت هرجا نماید غارت آهنگیحسود از بی‌پر و بالی به دوش رنگ بگریزد
هوش مصنوعی: جای که غبار پای تو میافتد، حسودان بیبال و پر، رنگ میبازند و از آنجا دور می‌شوند.
ببالد آفتاب اقتدار از چرخ اقبالتبه فرق دشمن جاهت فلک خاک سیه بیزد
هوش مصنوعی: آفتاب قدرت تو بر چرخ روزگار میدرخشد و دشمنان تو را در برابر عظمت و جلالت به خاک ذلت میافکند.
دعای بیدلان از حق امید این اثر داردکه یارب آتش از بنیاد اعدای تو برخیزد
هوش مصنوعی: کسانی که بیدارند و به حقیقت پی بردهاند، دعاهایشان نزد خداوند مؤثر است. آنها از خدای خود میخواهند که آتش دشمنانشان از ریشه خاموش شود و قدرت آنها از بین برود.