غزل شمارهٔ ۱۹۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر از غفلت و بی‌توجهی معشوق می‌گوید و اینکه چطور این غفلت باعث درد و رنج او شده است. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و در عین حال از بی‌توجهی‌های او گله می‌کند. شاعر از عشق و امید خود صحبت می‌کند و اینکه این امید به ملاقات معشوق همچنان در دل او زنده است، ولی با وجود این، غفلت و دوری، او را آزار می‌دهد. در نهایت، شاعر به عمیق بودن دردش در عشق اشاره می‌کند و از آرزوی یک نگاه معشوق به شدت احساس ناامیدی دارد.
تا چشم تو شد ساغر دوران تغافلخون دو جهان ریخت به دامان تغافل
هوش مصنوعی: زمانی که نگاه تو به ساغر مینگریست، بی‌توجهی دو جهان را به زمین میریخت و فراموشی را به دامان خود میآورد.
بر زخم که خواهی نمک افشاند که امروزگل کرده تبسم ز نمکدان تغافل
هوش مصنوعی: اگر بخواهی بر زخمها نمک بریزی، امروز به یاد داشته باش که این زخمها با لبخندی که ناشی از نادیده گرفتن مشکلات است، التیام یافتهاند.
آنجا که تماشای تو منظور نظرهاستچندین مژه چاکست گریبان تغافل
هوش مصنوعی: در جایی که نگاه کردن به تو برای همه اهمیت دارد، چندین مژه به صورت تو زیباست و در عین حال، این زیبایی میتواند به نوعی بی‌توجهی یا ناباوری را تداعی کند.
برگیست لبت از چمنستان تبسمموجیست نگاه تو ز عمان تغافل
هوش مصنوعی: لبهای تو چون برگی از گلزار بهاری است و نگاهت همچون موجی از محبت و توجه، مثل نگاهی است که از سر سادگی و غفلت به کسی میشود.
گیسوی تو مدّ الف آیت خوبیابروی تو بسم‌الله دیوان تغافل
هوش مصنوعی: موهای تو مانند الفی است که نشاندهندهی زیبایی‌های توست و ابروی تو مانند بسم‌الله است که آغاز هر خوبی و زیبایی را نمایان می‌کند. این زیباییها باعث میشود تمامی بیتفاوتیها و غفلتها نادیده گرفته شوند.
امید به راه تو زمینگیر خیالیستشاید نگهی واکشد از شان تغافل
هوش مصنوعی: امید به اینکه تو به من توجه کنی، خیالت باطل است. شاید روزی نگاهی به من بیندازی و دل از بیتوجهیات برداری.
چشم تو به این مستی و پیمان شکنیهانشکست چرا ساغر پیمان تغافل
هوش مصنوعی: چرا چشم تو به این همه بیوفایی و شکستن عهد، نگاهی نمیکند؟ چرا هنوز ساغر پیمان را به دست نمیگیری و غفلت را کنار نمیگذاری؟
فردا که به قاتل گرود خون شهیداندست من خون گشته و دامان تغافل
هوش مصنوعی: فردا زمانی که به قاتلین شهیدان میرسم و دستانم که پر از خون است، نشاندهندهی بیتفاوتی و بیخبر بودن من خواهد بود.
صد صبح نمک بر جگر خستهٔ ما بستآن غنچهٔ نشکفته نمکدان تغافل
هوش مصنوعی: صبحهای زیادی برای دل شکسته و خستهام تلخی و درد آورده است، مانند غنچهای که هنوز باز نشده و نمکدان غفلت را به همراه دارد.
در عشق تو دیگر به چه امید توان زیستای آینهٔ لطف تو برهان تغافل
هوش مصنوعی: در عشق تو، دیگر چه امیدی برای زندگی وجود دارد، ای آینهای که لطف تو نادیدهکاری را آشکار می‌کند.
عمریست که دل تشنه لب دور نگاهیستیارب که بگردد سر مژگان تغافل
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که دل من به امید یک نگاه از تو تشنه و بیقرار است، ای کاش نگاه پر از بیاعتنایی تو دوباره به سمت من برگردد.
بیدل شرری گشت و به دامان نگه ریختگردی که نکردیم به میدان تغافل
هوش مصنوعی: شعری از بیدل به این معناست که او دچار هیجانات و شور و شوقی شده است و در این حال، غبار سردرگمی و بی‌توجهی را به دور میریزد. در واقع، این انرژی و اشتیاق او به عنوان یک واکنش در برابر بی‌توجهی و غفلت در زندگیاش جلوهگری می‌کند.