غزل شمارهٔ ۱۹۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس گم شدن و ناامیدی اشاره دارد. شاعر از درد و غم ناشی از فقدان هویت و خود واقعی‌اش سخن می‌گوید. او در دنیایی پر از ظلمت و غم، خود را در امور و مسائل مختلف گم کرده و به یاد یوسف (نماد گم‌شده) اشاره می‌کند. شاعر به اندوه ناشی از غربت و تنهایی اشاره دارد و بیان می‌کند که حتی در تلاش برای شناخت خود نیز ناکام مانده است. او احساس می‌کند که زندگی موهومی را تجربه می‌کند و در تلاش برای پیدا کردن خویش، در واقع چیزی مهم‌تر را گم کرده است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که صرف‌نظر از تلاش‌ها، هنوز هم در جستجوی حقیقت و هویت خود در عالم کثرت به سر می‌برد.
نورِ جان در ظلمت‌آبادِ بدن گم کرده‌امآه ازین یوسف که من در پیرهن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: در تاریکیهای بدنم، نور زندگی را گم کرده‌ام. آه از این یوسف که من در پیرهن خود پنهان کرده‌ام.
وحدت از یادِ دویی اندوه‌ِ کثرت می‌کشددر وطن، ز اندیشهٔ غربت، وطن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: یگانگی، از یاد دوگانگی که منجر به اندوه کثرت میشود، در سرزمین خودم رنج میکشم و به خاطر فکر غربت، وطن را گم کرده‌ام.
چون نمِ اشکی که از مژگان فروریزد به خاکخویش را در نقشِ پای خویشتن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: من مانند قطره اشکی که از چشمانم بر زمین میریزد، خودم را در ردی که از قدمهایم بر زمین میگذارم، گم کرده‌ام.
از زبانِ دیگران دردِ دلم باید شنیدکز ضعیفی‌ها چو نی راهِ سخن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: برای بیان درد و دل خود، باید به سخنان دیگران گوش دهم، زیرا من از ضعف و نیرو نداشتن، مانند نی، راهم را گم کرده‌ام و نمیتوانم به درستی صحبت کنم.
موجِ دریا در کنارم، از تک‌وپویم مپرسآنچه من گم کرده‌ام نایافتن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: در کنار من امواج دریا در حال خروش هستند، اما از من نپرس که درباره چه چیزهایی احساس سرگشتگی میکنم. چون چیزی که من واقعاً گم کرده‌ام، خود گم کرده بودن است.
گر عدم حایل نباشد زندگی موهوم نیستعالمی را در خیالِ آن دهن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: اگر نبودن مانعی در میان باشد، زندگی خیالی نخواهد بود. من جهانی را در تصوری که از آن دارم، گم کرده‌ام.
تا کجا یا رب نوی دوزد گریبانِ مراچون گل، اینجا، یک جهان دلقِ کهن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: پروردگارا، تا کجا گریبانم را از من میربایی؟ مانند گلی که در اینجا هست، من یک دنیا از لباسهای کهنه و گم‌شده دارم.
عمرها شد همچو نالِ خامه، می‌پیچم به خویشپیکرِ چون رشته‌ای در پیرهن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: سالهای زیادی گذشت و من مانند قلمی که در حال نالهکردن است، درگیر خودم هستم. همچنین، همچون رشته‌ای که در لباس گم شده، حس میکنم که وجودم در جایی گم‌شده است.
شوخیِ پروازِ من رنگِ بهارِ نازِ کیستچون پرِ طاووسِ خود را در چمن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: پرواز شوخوخور من به زیبایی و لطافت بهاری شبیه است که گویی ناز و زیباییاش متعلق به کیست. من همچون طاووسی هستم که پرهای خود را در چمن گم کرده‌ام.
چون نفس آگه نی‌ام از مدّعای جست‌وجو این‌قدر دانم که چیزی هست و من گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: من نمیدانم به چه چیزی در جست‌وجو هستم، ولی میدانم که چیزی وجود دارد و من آن را گم کرده‌ام.
هیچ‌جا بیدل سراغِ رنگ‌های رفته نیستصد نگه چون شمع در هر انجمن گم کرده‌ام
هوش مصنوعی: هیچ‌جا نشانهای از عشق و احساساتی که از دست رفته پیدا نمیشود. من، مانند شمعی، در هر محفل و جمعی حضور دارم اما خودم را گم کرده‌ام و تنها نگاهی به اطراف میکنم.