غزل شمارهٔ ۱۹۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات عمیق شاعر در مورد وجود و هستی‌اش می‌پردازد. شاعر از یاد و توجه دیگران به خود احساس شادی و آرامش می‌کند و به تضادهای وجودی خود اشاره می‌کند. او از ضعف‌ها و نیازهایش صحبت می‌کند و به تنهایی و جستجوی معنا در زندگی اشاره دارد. همچنین، شاعر به عشق و ارتباط آن با هستی خود اشاره می‌کند و در تلاش است تا بالندگی و توسعه را در وجود خود احساس کند. در نهایت، او به اعتلای روحی خود و نادیده گرفتن محدودیت‌ها و چالش‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که به رغم تمام مشکلات، در جستجوی حقیقت و معنا است.
یاد من کردی به سامان‌گشت ناز هستی‌امنام دل بردی قیامت کرد ساز هستی‌ام
هوش مصنوعی: به یاد من آمدی و به سامان رسیدی، زیبایی وجودم را با نام دل در دلت جا کردی و با این کار، زندگیام را دگرگون ساختی.
تخم عجزم پرتنک سرمایهٔ نشو و نماستسجده‌ای می‌دانم و بس نو نیاز هستی‌ام
هوش مصنوعی: تخم ناتوانی من، به عنوان منبعی ضعیف برای رشد و پرورش، تنها سجدۀ من را میشناسد و برای برآورده شدن نیازهایم، تنها به دعا و دلخواهی بسنده میکنم.
تنگ ظرفی احتیاطم ورنه مانند حباببحر می‌بالد زآغوش گداز هستی‌ام
هوش مصنوعی: من به دلیل محدودیتهای موجود در امکاناتم، نیاز به احتیاط و گوشهنشینی دارم، وگرنه مانند حبابی که در دریای وسیع شناور است، میتوانم از آغوش دنیای پر تغییر و پر از درد و رنج به اوج زیبایی و شادی برسم.
همچو شمعم هر نگه داغی دگر ایجاد کرداینقدر یارب که فرمود امتیاز هستی‌ام
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که با هر نگاه، شعلهای جدید در وجودم روشن میشود. ای کاش هر کدام از این نگاهها، نشانهای از وجود و هستی‌ام باشد.
من هم از موهومی ساز نفس غافل نی‌امتاکجا خواهد دمید افسون طراز هستی‌ام
هوش مصنوعی: من نیز از خیال و تخیلاتی که وجودم را تحت تأثیر قرار دادهاند، غافل نیستم و میخواهم بدانم این جادوی هستی من تا کجا ادامه خواهد داشت.
صبحم و در پردهٔ شب زندگانی می کنمبی‌نفس خوابیده‌است افسانه ساز هستی‌ام
هوش مصنوعی: صبح من شروعی نو است و در تاریکی شب زندگی میگذرانم. در این حال، خوابهای افسانهای و خیالانگیز از وجودم در حال شکلگیری است.
گر همه توفان شوم کیفیتم بی‌پرده نیستعشق درگوش عدم خوانده‌ست راز هستی‌ام
هوش مصنوعی: حتی اگر به شدت طوفانی شوم، کیفیت و ارزش واقعی من پنهان نخواهد ماند. عشق به من آموخته است که چه رازی در وجودم نهفته است.
ای شرار رفته از خود پر به بیرنگی منازدیده‌ام رنگی که من هم بی‌نیاز هستی‌ام
هوش مصنوعی: ای آتش، که از خود رفتهای، به خاطر رنگ بیتنم با کسی درگیر مشو، چرا که من نیز به طوری هستم که نیاز به چیزی ندارم.
سایه را بر خاک ره پیداست ترجیح عروجاینقدر من نیز بیدل سر فراز هستی‌ام
هوش مصنوعی: سایه بر روی زمین به وضوح دیده میشود، اما پرواز و عروج هم به همین اندازه برای من که بیدل هستم و به زندگیام افتخار میکنم، اهمیت دارد.