غزل شمارهٔ ۲۱۲۴ - بیدل دهلوی

هزار آینه با خود دچار کردم و دیدمبه‌غیر رنگ نبودم‌، بهارکردم و دیدم

ز ناامیدی خمیازه‌های ساغر خالیچه سر خوشی ‌که به صرف خمارکردم و دیدم

ز چشم هوش نهان بود گرد فرصت هستیچو صبح یکدو نفس اختیارکردم و دیدم

به غیر نام تو نقدی نبود در گره دلنفس به سبحه رساندم‌، شمار کردم و دیدم

سر غرور هوا و هوس به طشت خجالتمن از عرق دم تیغ آبدار کردم و دیدم

دلی‌که داشت دو عالم فضای عرض تجملز چشم بسته یک آیینه وار کردم و دیدم

به رنگ شمع بهار حضور خلوت و محفلشکستی از پر رنگ آشکار کردم و دیدم

کنون چه پرده‌ گشاید صفا به غیر کدورتکه هر چه بود غبار اعتبار کردم و دیدم

قماش‌کارگه ما و من ثبات نداردمنش به قدر نفس تار تار کردم و دیدم

احد عیان شد از اعداد بیشماری کثرتهزار را یک و یک را هزار کردم و دیدم

جهان تلافی شغل ترددی که نداردتو فرض‌کن‌که من هیچکارکردم و دیدم

دوگام بیش نشد حامل ‌گرانی هستیشتر نبود نفس بود بار کردم و دیدم

گرفته بود زمین تا فلک غبار تعینازین دو عرصه چو بیدل ‌کنار کردم و دیدم