غزل شمارهٔ ۲۳۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تجربیات انسانی در زندگی می‌پردازد. شاعر از لحظات شیرین و سختی‌هایی که در دنیا تجربه کرده سخن می‌گوید. به نظر می‌رسد او در تلاطم‌های زندگی به دنبال خوشی و شادی بوده، اما در عین حال از دردهای ناشی از هوسها و خواسته‌های ناپایدار رنج می‌برد. او به تمایل به تعلق و جدایی از طبیعت می‌پردازد و همچنین از گذرا بودن زندگی و بی‌توجهی دیگران به یادآوری یکدیگر در زمان‌های مختلف سخن می‌گوید. در نهایت، به نوعی ناامیدی و احساس جدایی از دیگران اشاره دارد و این که آیا از یاد فراموش شده‌ایم یا خیر. شاعر با اشاره به غم و شادی، افکار و احساسات پیچیده انسان را در مواجهه با زندگی بیان می‌کند.
خاک نمیم امروز دی محو یاد بودیمدر عالمی‌که هستیم شادیم و شاد بودیم
هوش مصنوعی: امروز در دیماه، یاد خاک را فراموش کردهایم. در دنیایی که هستیم، شاد و خوشحالیم.
درکوه آتش سنگ، در باغ جوهر رنگبا این متاع موهوم در هر مزاد بودیم
هوش مصنوعی: در کوه آتشزایی وجود دارد، و در باغ، رنگهای واقعی پیدا میشوند. اما ما با این کالای دروغین و بیارزش، در هر معاملهای شراکت کردیم.
چاک جگرکجا بود مژگان تر کرا بودبا داغ این هوسها در اتحاد بودیم
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا و پر از احساس کجا هستند و دل ما با این آرزوها و دردها در کنار هم بود.
اجزای ما ز شوخی ناکام رفت بر بادگر می‌نشست این‌گرد نقش مراد بودیم
هوش مصنوعی: اجزای وجود ما از شوخی و بازی به هدر رفت و نابود شد، و اگر لحظهای درنگ میکردیم، میتوانستیم به آرزوی خود برسیم.
عشق مقام ما را با خود خیالها بوددر نرد اعتبارات خال زیاد بودیم
هوش مصنوعی: عشق باعث شد که ما به جایگاههای بلندتری برسیم و خیالهای زیبای زیادی را در خود پرورش دهیم، اما در بازی سرنوشت، شانسهای زیادی نصیب ما نشد.
رسم حضور و غیبت‌کم داشت محفل انسفارغ ز خیرمقدم تا خیرباد بودیم
هوش مصنوعی: در جمع دوستان، ما کمبود رسم حضور و غیبت را احساس میکردیم و این محفل صمیمانه، از پاسخگویی به خوشآمدگوییها بینیاز بود.
بستیم ازتعلق بر دوش فطرت آخرافسردنی که گویی یکسر جماد بودیم
هوش مصنوعی: ما از وابستگیها رها شدیم و به طبیعت واقعیمان نزدیکتر شدیم. حالا به نظر می‌رسد که مثل این بود که هیچ جنب و جوشی نداشتیم و مثل اجسام بیجان بودیم.
فطرت ز ما جنون خواند تحقیق چشم خواباندچون نقش بال عنقا پر بی‌سواد بودیم
هوش مصنوعی: فطرت ما را دیوانه نامید، چون حقیقت را در خواب غفلت دیدیم، همانطور که تصویر بالای پرندهای افسانهای، بدون دانایی و آگاهی، در ذهن ما نقش بسته بود.
گر از فرامشانیم امروز شکوه ازکیستزین پیش هم کسی را ما کی به یاد بودیم
هوش مصنوعی: اگر امروز از ما غفلت شود، از چه کسی میتوانیم شکایت کنیم؟ قبلاً هم هیچکس را در یاد نداشتیم.