غزل شمارهٔ ۲۳۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات وجودی خود می‌پردازد و از عدم بودن و فقر درون سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در عین حضور، در جایی خاص یابی از حقیقت و خودش را درک نکرده است. به نظر می‌رسد که او با وجود تلاش در زندگی، به هدف یا مفهومی عمیق دست نیافته و احساس تنهایی و خسران دارد. شاعر به تضادهایی که در زندگی‌اش وجود دارد، اشاره می‌کند و احساس می‌کند که در جستجوی حقیقت و زیبایی، نتوانسته به آنچه می‌خواسته دست یابد و در نتیجه در دنیای بی‌معنا سرگردان مانده است.
درکارگاه تحقیق غیر از عدم نبودیمامروز از تو باغیم دی خاک هم نبودیم
هوش مصنوعی: در محیط تحقیق، جز از نبودن چیزی دیگر نداشتیم. امروز مانند باغی از تو، حتی خاک دیروز هم در اختیار نداشتیم.
از ما چه خواهد انصاف جز عرض بی‌نشانیآیینهٔ سکندر یاجام جم نبودیم
هوش مصنوعی: ما از عدالت چه انتظاری داریم، جز اینکه تنگنظری کنیم و فقط به ظاهر و نشانههایی مانند آیینه سکندر یا جام جم نگاه کنیم، در حالی که در واقع ما خودمان وجودی بیاعتبار هستیم.
نی دیرجای ما شد نی‌کعبه متکا شددر هرکجا رسیدیم ثابت قدم نبودیم
هوش مصنوعی: ما هیچگاه جاهایی که در آنها قرار گرفتیم را ثابت و دائم ندانستیم، نه در مکانهای دیر یا کعبه، به این خاطر که هر جا که رفتیم، نتوانستیم به ثبات برسیم و همیشه در حال تغییر بودیم.
همت چه سر فرازد اندیشه بر چه نازداینجا صمد نگشتیم آنجا صنم نبودیم
هوش مصنوعی: همت و اراده ما تا کجا میتواند پرواز کند؟ چرا باید بر چیزی فخر کنیم که در اینجا وجود ندارد؟ ما در آنجا که باید هدفی داشته باشیم، به دنبال معشوق و معانی نبودیم.
پرواز تاکجاها شهرت طرازد از مادر آشیان عنقا طبل و علم نبودیم
هوش مصنوعی: پرواز ما به کجاها خواهد رفت؟ شهرت ما در آشیانهی پرندگان افسانهای و بزرگ نیازی به تظاهر و نمایش ندارد.
شایستهٔ هنر را کس از وطن نرانددر ملک نیستی هم پر محتشم نبودیم
هوش مصنوعی: هر کسی که شایستهٔ هنر است، نباید از سرزمینش دور شود. در جایی که وجود ندارد، حتی ما نیز با عظمت نبودیم.
در عرصهٔ تخیل گرد حدوث تا کیای غافل اینقدرها ننگ قدم نبودیم
هوش مصنوعی: در دنیای خیال و تصور، ای ناآگاه، تا کی میخواهی به واقعیتها بیتوجه باشی؟ ما دیگر تا این حد شرمنده و خجالتزده نمیتوانیم بمانیم.
اکنون به قدر امواج باید قلم به خون زدتا چشمه درنظربود عبرت رقم نبودیم
هوش مصنوعی: حالا باید به اندازهی امواج دریا با قلمی پر از خون بنویسیم، تا چشمهای در ذهنمان دیده شود و بتوانیم از آن عبرت بگیریم.
نام طلوع خورشید شهرت نمای صبحستتا او نکرد شوخی ما متهم نبودیم
هوش مصنوعی: طلوع خورشید نشاندهنده صبح است و تا زمانی که صبح بهوجود نیامده، ما در خطر هیچ آسیبی نبودیم.
ناقدردانی از ما پوشید چشم یارانهر چند خاک بودیم از سرمه کم نبودیم
هوش مصنوعی: دوستای ما قدر زحمات ما را ندانستند، با این که ممکن بود ما در نظرشان بیارزش باشیم، اما از نظر بینش و دانش، کم نگذاشتیم.
تا در خیال جاکرد تمییز آب وگوهربیدل من و تو گویا هرگز به هم نبودیم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که در خیال و تصور، تفاوتهایی که میان آب و گوهر وجود دارد، نشاندهنده جدایی ماست. بهطوری که به نظر می‌رسد ما هرگز با هم نبودهایم و هر یک از دیگری جدا هستیم.