غزل شمارهٔ ۲۵۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر می‌پردازد. شاعر با استعاره‌هایی چون "شمع" و "آبله" و "عنقا" به عجز و جنون خود اشاره می‌کند و توصیف می‌کند که چگونه در بی‌خبری و سرگشتگی به سر می‌برد. او از جدایی و ناامیدی سخن می‌گوید و نمایش‌نامه زندگی‌اش را در برابر آینه‌ی شرم و عرق می‌بیند. شاعر به احساس خجالت از اعمالش و ناامیدی از آینده اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود آزادگی ظاهری، همچنان تحت تأثیر شرایط و محدودیت‌هاست. او در نهایت به تنهایی و بی‌کسی خود اذعان می‌کند و اظهار می‌دارد که هیچ کس جز او و لیلایش نیست که در این خیمه با هم باشند. این شعر به‌خوبی احساسات درونی انسان و چالش‌های زندگی را به تصویر می‌کشد.
شمع صفت دیدنی‌ست عجز جنون زای منسر به هوا می‌دود آبلهٔ پای من
هوش مصنوعی: شمعی که ویژگیهای زیبایی دارد، نمادی از ناتوانی و جنونی است که مرا به سمت آسمان میکشاند و در عین حال، ناتوانیهای من مانند زائیدهای است که به پاهایم آسیب میزند.
بال فشان می‌روم لیک ندانم کجابر پر من بسته‌اند نامهٔ عنقای من
هوش مصنوعی: من با شوق و شور پرواز میکنم، اما نمیدانم مقصد کجاست. بر بالهایم نامهای از عنقای من بسته شده است.
بسکه به رویم عرق آینهٔ شرم بستماند نهان از نظر صورت پیدای من
هوش مصنوعی: به قدری بر چهرهام عرق شرم نشسته که صورت من از نظر پنهان مانده است.
همقدم‌گرد باد تاختم از بیخودیگردش ساغر شکست گردن مینای من
هوش مصنوعی: با هم همراه شو تا وقتی که از حال بیخودی در بیابان میچرخم، لیوان شکست و گردن گلابی من شکسته شد.
خجلت اعمال پوچ نامه به فردا فکندروی ورق پشت کرد مشق چلیپای من
هوش مصنوعی: من از کارهای بیفایدهام خجالتزدهام، انقدر که آنها را به آینده موکول کردهام و حالا به ورقهای دفترم نگاه میکنم که نشاندهنده تلاش بیهودهام هستند.
تا ز نم انفعال صورتی آرم به‌عرضدام نکرد از حباب آینه دریای من
هوش مصنوعی: برای اینکه به خاطر احساساتم شکل واقعی به خود بگیرم، نتوانستم از حباب آینهٔ دریای وجودم دور شوم.
با همه آزادگی منفعل هستی‌امحیف که چین‌وار نیست دامن صحرای من
هوش مصنوعی: با وجود اینکه آزادیام را میپسندم، اما احساس میکنم که وجودم تحت تأثیر قرار گرفته است. افسوس که دشتهای من به زیبایی چینهای ظریف نیستند.
غیر فسوس از نفس یک سخنم گل نکردهر چه شنیدم زدل بود همین وای من
هوش مصنوعی: تنها از نفس خودم هیچ نتیجهای به دست نیاوردم و هر چه شنیدم، تنها از دل بود و بس. وای بر من!
ضعف به صد دشت و در می‌کشدم سایه‌وارتا به کجایم برد لغزش بی پای من
هوش مصنوعی: من در حالتی از ضعف و ناتوانی، به هر گوشهای از دشتها و درختها می‌روم، مانند سایهای که به دنبال من است. اما ندانم لغزش و شکست من مرا به کجا می‌برد.
چند نفس خون کنم تا به خود افسون کنمسوختم و وا نشد در دل من جای من
هوش مصنوعی: چقدر باید خود را دچار عذاب کنم تا بتوانم خود را فریب دهم؛ در حالی که در دل من هنوز جایی برای آرامش نیست و سوختهام.
خواه ادب پروریم خواه گریبان دریمغیردرین خیمه نیست جز من و لیلای من
هوش مصنوعی: ما هرطور که بخواهیم رفتار کنیم، چه به ادب و نزاکت بپردازیم و چه بیپروا زندگی کنیم، در این دنیا جز من و لیلا، کسی دیگر نیست.
داغ شو ای عاجزی نوحه کن ای بیکسیبا دو جهان شد طرف بیدل تنهای من
هوش مصنوعی: آشکارا ناراحت و غمگین باش، ای کسی که زحمت کشیدهای و بیپناهی. در این دنیا، تنها من هستم که دچار درد و رنج شدهام.