غزل شمارهٔ ۲۵۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبانی پر احساس و تند به بیان دلمشغولی‌ها و درگیری‌های درونی خود پرداخته است. او از وحشتی که بر وجودش سایه افکنده و حالتی سرگردان و ناامیدانه صحبت می‌کند. رنگ و زندگی از او رفته و در جستجوی مانعی برای رفتن خود است. او به شمعی تشبیه می‌کند که در برابر خارها می‌سوزد و از حسرت و آرزوهای برآورده نشده می‌نالد. زندگی‌اش سرشار از سردرگمی و غم است و از آغوش دعا و امید برای نجاتی می‌گوید. در نهایت، می‌فهمیم که او به نقطه‌ای از بی‌نیازی در وحشت خود رسیده، اما همچنان در جستجوی آرامش و معنا در دنیا و آخرت است. این شعر در واقع بیان کننده اضطراب و تنهایی عمیق شاعر است.
گرد وحشت بسکه بر هم چیده است اجزای منرفتن رنگی تواندکرد خالی جای من
هوش مصنوعی: بخاطر ترس و اضطراب زیاد، تمام وجود من به هم ریخته است و حالا به قدری در درونم تغییر کرده که رنگ و حالت وجود من، جای خالیام را نشان میدهد.
کیست‌گردد مانع انداز از خود رفتنمشمع مقصد می‌شود چون شمع خار پای من
هوش مصنوعی: کیست که مانع سفر من شود؟ شمعی که مقصد من را روشن می‌کند، مثل شمعی است که خار پای من شده است.
گر همه افسون جاهم بستر آرایی‌کندخواب نتوان یا فتن بر اطلس دیبای من
هوش مصنوعی: اگر تمام جادوها و فریبها خواب را بر بستر من فرود آورند، نمیتوانند بر پارچه باارزش من لطمهای بزنند.
همچو دریا خار خارم را جگر می‌افکندناخنی چون موج اگر می‌بالد از اجزای من
هوش مصنوعی: مانند دریایی هستم که هر خاری که دارد، قلبش را میسوزاند. انگار که ناخنی مثل موج، از اجزای وجودم بالا میرود.
عمر ها شد انفعال از آستانت می‌کشمکاش نقش سجده‌ای می‌بست سر تا پای من
هوش مصنوعی: سالها سپری شده که در حالتی از انفعال و تسلیم به درگاه تو هستم. ای کاش به اندازهای از تو تاثیر بگیرم که تمام وجودم در حال سجده باشد.
بر امید حلقهٔ آغوش فتراک کرمداد دامان دعا هم دست ناگیرای من
هوش مصنوعی: بر این امید که به دامن دعا دست یازم و در آغوش محبت به خواستههایم برسم، امیدوارانه مشغولم.
آنسوی اندیشه‌ام هنگامه ساز خامشی استجهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من
هوش مصنوعی: در فراتر از فکر و شعورم، لحظهای از سکوت به وجود آمده است. تلاش میکنم که حتی دل من هم صدا و هیاهوی خودم را نشنود.
تا نفس پر می‌زند دل محو اسباب است و بسرشته‌ها بسیار دارد گوهر دربای من
هوش مصنوعی: وقتی که نفس میکشد، دل فقط به چیزهای دنیوی مشغول است و هیچ چیز دیگری نمیبیند. اگرچه زندگی دارای جنبههای مختلف و متعددی است، اما در حقیقت، درون من چیزی با ارزش و خاص وجود دارد.
نشئهٔ شور دماغم پر بلند افتاده استمی‌درد چون صبح جیب آسمان سودای من
هوش مصنوعی: حالت شوق و سرخوشی بر من چیره شده و این احساس مانند زخمی عمیق در وجودم احساس می‌شود. این درد اندیشه و خیال من را شبیه صبح صادق در آسمان روشن میسازد.
بی‌نیاز دستگاه وحشت است آزادی‌امزحمتی چیدن ندارد دامن صحرای من
هوش مصنوعی: آزادی من از وحشت بی‌نیاز است و به راحتی به دست میآید، بدون اینکه زحمتی برای چیدن میوههای صحرای وجودم بکشم.
چون سپندم چشم زخم است انتظار سوختنآتش دل‌گر نپردازد به حالم وای من
هوش مصنوعی: چشمزخم نگرانم کرده است و با روحی همچون آتش میسوزم، اگر کسی به وضعیتم رسیدگی نکند، وای بر من!
بیدل ازکیش نفس سرمایگان دیگر مپرسنیست غیر از نیستی دین من و دنیای من
هوش مصنوعی: از کسی نپرس دربارهی عقاید یا درستی زندگیام، چون حقیقتی جز عدم و نبودن در دین و دنیای من وجود ندارد.