غزل شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل‌شکستگی خود می‌گوید و به درد و رنج عشق اشاره دارد. او دعا می‌کند که معشوقش نیز دلشکسته‌تر شود. شاعر با استفاده از تهمت به سنبل و نرگس، زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و به عشق خود در بیابانی بی‌نهایت می‌بالد. در پایان، شاعر به فریبندگی زلف معشوق و فتنه‌ای که در آن نهفته است اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که زیبایی معشوق حالتی خاص و متفاوت دارد.
دل شکسته من آهش ار اثر دارددعاکنم که خدایش شکسته‌تر دارد
هوش مصنوعی: دل شکسته من اگر از خودش صدایی به بیرون بدهد، دعا کنم که خداوند دلش را بیشتر بشکند.
ز سیم اشک و زر چهره‌ام توان دانستکه شهر عشق گدایان معتبر دارد
هوش مصنوعی: از اشکهایم که مانند نقره هستند و چهره‌ام که مانند طلاست، میتوان فهمید که در دنیای عشق، کسانی وجود دارند که گدای آن عشق هستند و در این شهر، ارزش و اعتبار دارند.
مراست خانه بیابان و دل ز خون دریاتو عشق بین که مرا میر بحر و بر دارد
هوش مصنوعی: من در بیابانها زندگی میکنم و دلم پر از احساسات عمیق است. عشق را ببین که چطور مرا در آن دریای پرهیجان غرق کرده است.
دلم به زلف تو آهی کشید و جانم سوختدرست شدکه به شب آه دل اثر دارد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف تو آهی کشید و جانم به آتش عشق تو سوخت. درست است که در شب، آوای دل تأثیرگذار است.
به چشم سرمه کشد یارب این بلای سیاهز بهر مردم مسکین چه در نظر دارد
هوش مصنوعی: خداوند، این مشکل و دردسر بزرگ را به خاطر مردم بیچاره و نیازمند چه معنی و هدفی خواهد داد؟
بدین امید دلم در رهت به خاک افتادکه خم شود سر زلفت ز خاک بر دارد
هوش مصنوعی: دل من با این امید به پای تو میافتد که شاید سر زلفت از خاک بلند شود و خم شود.
چنین که زلف تو از ناز سر فکنده به پیشمحققست که بس فتنه زیر سر دارد
هوش مصنوعی: زلفهای تو با ناز خود را به جلو انداختهاند و این نشان میدهد که زیر این ظاهری آرام، فتنه و دسیسههای زیادی پنهان است.
سخن ز سنبل و نرگس مگوی قاآنیکه زلف و چشم بتان حالت دگر دارد
هوش مصنوعی: در مورد سنبل و نرگس صحبت نکن، قاآنی، زیرا زیبایی زلف و چشم معشوقان حال و وضع دیگری دارد.