غزل شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات غم و پریشانی خود سخن می‌گوید. او به شکار رفته و در غیابش دلش پر از غم و اندوه است. او از محنت زمانه شکایت می‌کند و می‌گوید که اگر این مشکلات نبود، می‌توانست امیدی داشته باشد. شاعر در حسرت گل‌های آهوان و زیبایی آن‌ها است و دلش در التهاب است. او از معشوقش می‌خواهد که برای بهبود حالش تلاش کند و به او کمک کند تا از این کرب و درد و غم رهایی یابد. در نهایت، او به امید آمدن صبحی که مشکلاتش را حل کند، در انتظار است.
تا به شکار رفته‌ای گشته دلم شکار غمهست مرا ازین سپس طیش فزون و عیش کم
هوش مصنوعی: از وقتی که تو به شکار رفته‌ای، دل من به شکار غم تبدیل شده است. حالا دیگر شادیهای من کم شده و اندوهام بیشتر شده است.
گر نه ز محنت زمان شاه شود مرا ضماننیست ز بختم این گمان کاو برهاندم ز غم
هوش مصنوعی: اگر به خاطر رنج و سختیهایی که در زمان شاه به من میرسد، نتوانم به کمک و حمایتی اعتماد کنم، به سرنوشتم شک دارم؛ چون او بود که مرا از غم و اندوه نجات داد.
تا پی صید آهوان خنگ ملک بود روانجان و دلم بود نوان از چه ز آه دم‌به‌دم
هوش مصنوعی: برای شکار آهوان نابینا و بیخبر، جان و دلم در حال حرکت بود. از این رو، هر لحظه از دل زنده، احساساتی عجیب و غریب به من دست میدهد.
شه به غزال بسته دل من ز هزال خسته دلاو ز خیال رسته دل، من ز ملال بسته دم
هوش مصنوعی: دوست من به شیدایی غزال دلبسته است و دل او از ناراحتی خسته شده، او از آرزوها رسته و من نیز از اندوه به نفسزدن افتادهام.
ای بت شنگ شوخ لب خیز و بسیج کن طلبتا بجهیم ازین کرب، تا برهیم ازین الم
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا و شنگول، با لبهای خوشفرم، بیدار شو و خواستهات را مطرح کن تا از این درد و رنج رهایی یابیم و از این مشکلات فاصله بگیریم.
چند قرین ناله‌ای داغ به دل چو لاله‌ایخیزو بده پیاله‌ای تا برهیم ازین نقم
هوش مصنوعی: چندین بار به دلما درد و اندوهی رسیده است، مانند لالهای که سرخ و شاداب است. بیا، پیاله‌ای به من بده تا از این غم و آواز تلخ رها شویم.
چین بگشا ز گیسوان، تازه کن از طرب روانچند زنی بر ابروان این همه پیچ و تاب و خم
هوش مصنوعی: موهای خود را باز کن تا روح تازهای بگیری. چه خوش است که بر ابروهایت این همه پیچ و خم وجود داشته باشد و دلها را شاد کند.
مژده بده که صبحگه شاه جهان رسد ز رهاز قمرش بسر کله وز ملکش به‌بر خدم
هوش مصنوعی: خبر خوش بده که صبحگاه، پادشاه جهان از راه میرسد، با ماه و زیباییاش بر سر، و با دولتش به سوی خدمت میآید.