غزل شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، حکیم قاآنی به انسان‌ها توصیه می‌کند که از مشکلات دنیا به سادگی عبور کنند و نگران دغدغه‌های نفس خود نباشند. او اشاره می‌کند که هرچند مسائل زندگی ممکن است دشوار به نظر برسند، اما واقعیات و حقایق عمیق‌تر از آنند که به ظاهر دیده می‌شوند. قاآنی ارزش انسانی را در چیزهایی فراتر از ثروت دنیوی می‌داند و می‌گوید که در نهایت، ارتباط و درد مشترک انسان‌ها در پریشانی و عشق به یکدیگر مهم‌تر از مسائل مادی است.
دلا بیا بشنو از حکیم قاآنیز مشکلات جهان درگذر به آسانی
هوش مصنوعی: دلنواز، بیا و از حکیم قاآنی بشنو که چگونه میتوان از سختیهای زندگی به سادگی عبور کرد.
وگرنه بالله مشکل شود هر آسانتتو تا ز دغدغهٔ نفس خود هراسانی
هوش مصنوعی: اگر نتوانی بر خود مسلط شوی و از وسوسههای درونیت نجات پیدا کنی، حتی سادهترین کارها هم برایت به مشکل تبدیل خواهد شد.
هر آنچه جز سخت حق بگو ندانستمکه عین معنی دانایی است نادانی
هوش مصنوعی: هر چیزی که جز حقیقت محض بدانم، به عنوان معرفت واقعی محسوب نمیشود و این نادانی است.
نعیم ملک دو عالم بدان نمی‌ارزدکه جان سوخته‌ای را ز خود برنجانی
هوش مصنوعی: زندگی پر از لذت و خوشیهای دنیوی به قدری ارزش ندارد که برای به دست آوردن آن، کسی را که دلش شکسته را از خود رنجیده کنی.
من و دل من و زلف بتان بهم مانیمبدین دلیل که جمعیم در پریشانی
هوش مصنوعی: من و دل من و زلفهای محبوبان همگی در یک وضعیت آشفته به سر میبریم، زیرا دلیل این اختلال و پریشانی، جمع بودن ماست.