شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعری در این شعر درباره انسان‌هایی که به عشق و عقل می‌بالند صحبت می‌کند. او می‌گوید که چنین افرادی تنها بخشی از حقیقت را درک کرده‌اند و همچنان درگیر ترس و تردید هستند. در ادامه، اشاره می‌کند که عشق واقعی نباید با امید و ترس در آمیخته شود، زیرا این ویژگی‌ها متعلق به عشق الهی‌اند، نه عشق انسانی.
ای که از عشق و عقل می‌لافیهست نیمی دروع و نیمی راست
هوش مصنوعی: ای کسی که در مورد عشق و عقل صحبت میکنی، بدان که نیمی از آنچه میگویی حقیقت و نیمی دیگرش دروغ است.
عقل داری ولی نداری عشقزان وجودت اسیر خوف و رجاست
هوش مصنوعی: عقل داری، اما عشق را در وجودت نمییابی و به همین خاطر تحت تأثیر ترس و ناامیدی هستی.
عشق را با امید و بیم چکاربیم و امید اهل عشق خداست
هوش مصنوعی: عشق هر چند با امید و ترس همراه است، اما این احساسات در واقع جزء ذات افرادی است که عاشقند و مرتبط با خدا هستند.