شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به طبیعت بخیل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که دل بخیل مانند طلاست، اما نصیحت و پند مانند آتش است. نگران نباشید که طلا از آتش سیاه‌تر نمی‌شود. اما از حرص و طمع مالی بخیلان صحبت کرده و به ترک عاقبت آن‌ها هشدار می‌دهد؛ زیرا باید از روزی که بخت به سویشان برنگردد بترسید.
بخیل چون زر قلبست و پند چون آتشنه زرّ قلب ز آتش سیاه‌ترگردد
هوش مصنوعی: بخیل مانند طلاست که در دلش جای دارد و آموزش و اندرز مانند آتش میباشد. اما طلا به خاطر آتش سیاه و کثیفتر میشود.
ز حرص مال بخیلا مگو به ترک مآلاز آن بترس که روزیت بخت برگردد
هوش مصنوعی: به خاطر حرص به مال، از بخیل‌ها سخن مگو و به آینده فکر کن؛ زیرا از این بترس که روزی شانس و روزیت به تو روی خوش نشان ندهد و از آنچه داری محروم شوی.