تناجی
قاآنی

شمارهٔ ۴۶

ای خواجه هر خطا که کنی خود به خود کنیرو شرمی از خدا کن و بر دیگران مبند
موی دراز ریش اگر کوسه برکندهم بر دراز ریش بود جای ریشخند