شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این متن به بررسی موضوع مرگ و نابودی در زندگی انسان‌ها پرداخته است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند از مرگ فرار کند و همه‌ی بزرگان و شخصیت‌های تاریخ (مانند بهمن، دارا، فریدون و جمشید) نیز سرانجام می‌میرند. او از تغییرات طبیعی و گذر زمان صحبت می‌کند و اینکه همه چیز در گذر است. در انتها، شاعر به خداوند امید دارد و از او می‌خواهد که او را از وابستگی به مخلوقات رهایی بخشد و به روزی دیگر (روز قیامت) امیدوار باشد.
آوخ آوخ که مرگ نگذاردکه کس اندر جهان زید جاوید
هوش مصنوعی: ای کاش، ای کاش که مرگ مانع از آن میشود که کسی در این دنیا به جاودانگی برسد.
نه ز بهمن گذشت نز دارانه فریدون گذاشت نه جمشید
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که هیچکدام از شخصیت‌های بزرگ تاریخ و افسانهها، مانند بهمن، دارا، فریدون و جمشید، نتوانستهاند از زمان فراتر بروند و همه آنها در برابر گذر زمان و چالشهای آن ناتوانند. در واقع، هیچکدام از این شخصیتها نمیتوانند بهطور کامل بر شرایط و سرنوشت غلبه کنند.
چون وزد باد او به گلشن بودنخل تن بی‌ثمر شود چون بید
هوش مصنوعی: زمانی که باد به باغ بوزد، درخت نخل که ثمر ندارد، مانند درخت بید خواهد شد.
سپس رفتگان بسی دیدیمجنبش تیر و گردش ناهید
هوش مصنوعی: پس از رفتن بسیاری از افراد، حرکات تیر و چرخش سیاره ناهید را مشاهده کردیم.
نیز بی ما بسی بخواهد تافتجرم مهتاب و قرصهٔ خورشید
هوش مصنوعی: حتی بدون وجود ما، باز هم نور ماه و خورشید درخشش خود را خواهد داشت و ادامه خواهد داد.
شکر یزدان که مهر آل رسولدهدم بر خلود نفس نوید
هوش مصنوعی: سپاسگذارم از خداوند که عشق و محبت خانواده پیامبر را به من عطا کرده تا در ابدیت زندگی جاودانیم نویدبخش باشد.
به امید بزرگ بارخدایبگسلانیده‌ام ز خلق امید
هوش مصنوعی: به لطف و رحمت خداوند بزرگ، از مردم و وابستگی به آنها ناامید شدهام و امید خود را فقط به او سپردهام.
چه ازینم که روزگار سیاهنامه گو باش روز حشر سپید
هوش مصنوعی: روزگار سیاه و نامناسبی دارم، اما برای من اهمیتی ندارد چون در روز قیامت، همه چیز روشن و نمایان خواهد شد.