شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد میان عظمت و پستی اشاره می‌کند. او خود را در مقام خاک می‌بیند و چرخ را نماد فخر و بلندی می‌داند. هرچند دلش شکسته، اما از این شکستن شکرگزاری می‌کند، چون معتقد است که دل از این تجربة تلخ می‌تواند به درستی و حقیقتی عمیق‌تر برسد.
تویی چرخ و بس بد ترا فخر رفعتمنم خاک و بس بد مرا ذُلّ پستی
هوش مصنوعی: تو مرکز و محور همه چیز هستی و من تنها ذرهای از خاک هستم، و این خاک بودنم نشاندهندهی پستی و فقر من است.
شکستی دلم را ولی شکر گویمکه دل از شکستن پذیرد درستی
هوش مصنوعی: دلم را شکستی، اما از شکست آن سپاسگزارم، زیرا دل می‌تواند از این شکست به حقیقت و درستایی برسد.