تناجی
کسایی مروزی

کتان و ماه

تا تو آن خیش ببستی به سر اندر، پسرابر دلم گشت فزون از عدد ریشه‌ش ریش
ماهرویا، به سر خویش، تو آن خیش مبندنشنیدی که کند ماه تبه جامهٔ خیش ؟