شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تمثیل‌هایی درباره عشق و طمع می‌پردازد. او می‌گوید که طمع ورزیدن به زیبایی‌های معشوق، مانند دندان‌های نقره‌ای، امری طبیعی است. همچنین بیان می‌کند که اگر محبوب او شب و روز در دلش برجسته باشد، اشکال ندارد که او نیز به طور عمیق احساساتش را ابراز کند. در نهایت، شاعر به ناهمگونی خود با دیگران اشاره می‌کند و بیان می‌کند که ناله‌هایش، همچون صدای رعد و برق، ممکن است بیگانه به نظر برسند، اما به روشنی احساسات عمیق او را منتقل می‌کنند.
سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمعسزد که او نکند طمع ِ پیردندان کَرو
هوش مصنوعی: شایسته است که از دوست خود جدا شوم، چرا که دندان‌های نقرهایش (مال و ثروتش) در چشمان من طمع میآفریند. همچنین، شایسته است که او نیز به مال و ثروت من طمع نکند.
سزد که پروین بارد دو چشم من شب و روزکنون کزین دو شب من شعاع برزد پَرو
هوش مصنوعی: چشمهای من مانند پروین (ستارههای زیبا) در طول شب و روز میتابند و این تابش به خاطر دو شب پر از غم و اندوه من است.
غریب نایدَش از من غریو گر شب و روزبه ناله رعد ِ غریوانم و به صورت غَرو
هوش مصنوعی: غریبی در من نیست که از صدای رعد و نالههای من ایجاد شود، حتی اگر شب و روز این صداها ادامه داشته باشد.