غزل شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و آرزوهای خود صحبت می‌کند. او هر لحظه به دنبال چیز جدیدی است که او را به یاد عشقش بیندازد و در این راه، هر چیزی که به چشمی می‌خورد، او را به داغ و حسرت می‌اندازد. او از بوی گل و شمع و هر محرمی که به یاد دوستش است، می‌گوید و همواره گرفتار اشتیاق و longing (دلتنگی) است. همچنین، شاعر از این که دچار confusion (سر در گمی) در بین دوستان و حریفانش می‌شود، شکایت می‌کند و از نغمه‌های زاغ و شوق زندگی‌اش دوری می‌جوید. در نهایت، او در جستجوی دوستش است و احساس تنهایی و نیاز به ارتباط را ابراز می‌کند.
هر دم زند هوس به چراغ دگر مرارسوا کند ز شکوه ی داغ دگر مرا
هوش مصنوعی: هر لحظه خواستهای جدید به سراغم میآید و مرا به خاطر درد و رنجی که دارم، رسوا می‌کند.
گو بوی گل بسوز دماغم که داده انداز بهر بوی دوست دماغ دگر مرا
هوش مصنوعی: بگو بوی گل را بسوزان تا نتوانم بوی دوست را استشمام کنم، زیرا بوی دوستی که به من دادهاند، به قدری قوی است که دیگر نمیتوانم بوی دیگر را احساس کنم.
مشتاق شمع طورم و هر دم هجوم شوقآلوده می کند به چراغ دگر مرا
هوش مصنوعی: من به شمع طور مشتاقم و هر لحظه شوقی در من ایجاد می‌شود که مرا به سوی نور دیگری میکشاند.
هر محرمی که می کنم از وی سراغ دوستمحتاج می کند به سراغ دگر مرا
هوش مصنوعی: هر بار که من به یاد او می افتم و از او صحبت می کنم، نیازمند یادآوری دوستان دیگر می شوم.
عرفی نوا مجو که حریفان بلبل اندهر دم مکش به نغمه ی زاغ دگر مرا
هوش مصنوعی: به دنبال نغمه‌های خوب و دلنشین باش و به آواز زاغ که نغمهای ناخوشایند است گوش نده، زیرا دوستانت مانند بلبلان هستند و همیشه در حال زیبایی و شادیاند.