غزل شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و احوال انسان‌ها در زندگی و خواسته‌هایشان می‌پردازد. شاعر به تضاد بین روز و شب اشاره دارد و از قمر و خورشید به عنوان نمادی از خوشی و رضایت نام می‌برد. او از آرزوی بخشش و نیکی در شب‌های تاریک صحبت می‌کند و نگران این است که دشمنان بر خوشی‌های او تاثیر نگذارند. همچنین به نبودن پیام‌آورانی با روحی بدون حسد اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که در شرایط فعلی، ارتباطات واقعی و صادقانه در دنیا نایاب شده است.
صبح گدا و شام ز خورشید روشن استگر قادری ببخش چراغی به شام ما
هوش مصنوعی: صبح با نور خورشید روشن میشود و شب هم به همین روشنی نیاز دارد. اگر میتوانی، لطفاً به ما نوری برای شبمان عطا کن.
ما را به کام خویش بدید و دلش بسوختدشمن که هیچ گاه مبادا به کام ما
هوش مصنوعی: ما را به خواستهامان رساند و دل دشمن را به درد آورد، تا مبادا هیچگاه خواستههای ما برآورده شود.
در خلوتی که دختر رز نیست، عیش نیستداغ است شیخ شهر ز عیش مدام ما
هوش مصنوعی: در این سکوت و تنهایی که خبری از زیباییها و دلخوشیها نیست، زندگی خوشایند نیست و شیخ شهر از آن سرگرمیهای بیپایان ما در عذاب است.
در روزگار نیست رسولی که بی حسددر گوش چون تویی برساند پیام ما
هوش مصنوعی: در این دوران، هیچ کسی نیست که بتواند پیام ما را مانند تو بدون حسد به دیگران برساند.