غزل شمارهٔ ۵۳ - عرفی

بیدادگری روی تو اندازه ی راز استاین رشته به انگشت نپیچی که دراز است

عشق آفت سلطان بود، آرایش بندهاین مسأله در نسخه ی محمود و ایاز است

یا رب تو نگهدار دل خلوتیان راکان مغبچه مست است و در صومعه باز است

خونابه ی حسرت چکد از هز مژه هر گاهبینم که خداوند کسی بنده نواز است

این قهقهه ی عیش که با کبک دل ماستباور نتوان کرد که در چنگل باز است

هر چند که عرفی پی تحقیق شتاب استمشتاب به دنبال، که او بیهده تاز است