غزل شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل بیان می‌کند که دوری از معشوق و بودن در زیر خاک برایش بهتر است، زیرا زندگی پر از تلخی و حسرت است. او احساس می‌کند که زخم‌هایش بی‌پاسخ مانده و وجود مرهمی بر آنها فایده‌ای ندارد. همچنین می‌گوید اگر بخواهند او را به خاطر فراق معشوق بکشند، او را منت نگذارند، زیرا تحمل عذاب دوزخ برایش آسان‌تر است. در پایان، شاعر از ناامیدی‌اش می‌گوید و تأکید می‌کند که خود بهتر از دیگران می‌داند چه برایش خوب است، حتی اگر این به معنای ترس باشد.
دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر استزندگی تلخ است با حرمان، هلاکم بهتر است
هوش مصنوعی: من از سرزمین تو دورم و زندگی در زیر خاک به مراتب بهتر از این است که در این دنیا با تلخی و ناامیدی زندگی کنم.
من که مجروح خمارم مرهم راحت چه سودجای مرهم بر جراحت برگ تاکم بهتر است
هوش مصنوعی: من که به خاطر خماری زخم خوردهام، درمان آرامش برایم فایده‌ای ندارد. بهتر است به جای استفاده از مرهم، از برگ تاک بهره ببرم.
گر بکشتی از فراقم، سوختی، منت منهمن که در دوزخ به زندان، هلاکم بهتر است
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خاطر دوری من مرا بکشی، بدان که این کار تو تنها به ضرر خودت است. من ترجیح میدهم در دوزخ و در شرایط سخت باشم تا اینکه تو به من آسیب بزنی.
ره به امیدم مده عرفی که بی باکم بسیمن صلاح خویش دانم، ترسناکم بهتر است
هوش مصنوعی: به من راه نده به امید اینکه بتوانم به آرامش برسم، زیرا بدون نگرانی، بهتر میدانم که چه چیزی برای خودم مناسب است و ترس از ناشناختهها برایم بهتر خواهد بود.