غزل شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس نادرستی در دنیا و زندگی شاعر می‌پردازد. شاعر به مسیح اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در مورد احساسات و عقایدش قضاوت نکند، زیرا آن‌ها در واقع نادرست و غلط هستند. او از گمگشتگی و بی‌پناهی خود سخن می‌گوید و می‌گوید نشان پای او در گمگشتگی‌هایش قابل یافتن نیست. همچنین، او به دوری از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند خوشی‌ها را در دنیای واقعی تجربه کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که پیروی از نور و حقیقتی که او به آن می‌نگرد نیز نادرست است. کل شعر، حسی از ناامیدی و بی‌هدفی را منتقل می‌کند.
برو مسیح که فکر فراغ من غلط استغلط مکن که علاج دماغ من غلط است
هوش مصنوعی: برو ای مسیح، چون در مورد آرامش من اشتباه میکنی. لطفا اشتباه نکن، زیرا درمان ذهن من هم نادرست است.
نشان پای من آوارگی بجست، نیافتبه دشت گم شدگی ها سراغ من غلط است
هوش مصنوعی: نگاهی به ردپاهای من نشاندهنده بیسامانی و سرگشتگیام بود، اما در دشتها هیچ نشانی از من پیدا نکرد و این گفته که من گم شدهام، نادرست است.
ز استخوان همای باغ دوست معمور استترانه ی گله آلود زاغ من غلط است
هوش مصنوعی: دوست ما مانند پرندهای است که در باغ زندگی می‌کند و سرودی از غم و اندوه زاغ، که نشانهای از نارضایتی و ناخرسندی است، اشتباهی بزرگ است.
نه عندلیب چمن زارم، از بهشت مگوز گلخن آمده ام ، کشت باغ من غلط است
هوش مصنوعی: من نه پرندهی خوش آواز باغ هستم و نه از بهشت صحبت کن، زیرا من از جایی آمدهام که کشت و کار باغ من نادرست و ناشایست است.
کنون که لذت الماس از نمک رو تافتکرشمه سنجی مرهم به داغ من غلط است
هوش مصنوعی: اکنون که لذت الماس، از نمک هم به چشم میآید، در این حال، فریب دادن و به خود مشغول کردن من با مرهمی بر زخمهایم نادرست است.
حلاوتی که توان یافتن به خون جگرشکستن هوسش در دماغ من غلط است
هوش مصنوعی: شیرینیای که میتوان به آن دست یافت، به قدری شدید است که آرزویش در ذهن من سخت و ناامیدکننده به نظر می‌رسد.
متاز بر اثر نور وغظ من، عرفیکه پیروی به فروغ چراغ من غلط است
هوش مصنوعی: بر اثر نوری که از من میتابد، خود را از دیگران متمایز کن؛ زیرا پیروی از سادگی و روشنی چراغ من به اشتباه است.