غزل شمارهٔ ۶۱ - عرفی

می مغانه که از درد شور و شر صاف استبه محتسب ندهی قطره ای که اسراف است

امام شهر ز سرجوش خم نپرهیزدنزاع بر سر ته شیشه های ناصاف است

مذمت می و مطرب ز گمرهی چه عجبکه شیوه دانی شهدش بهین اوصاف است

لباس صورت اگر واژگون کنم، بینندکه خرقه ی خشنم جامه ی طلا باف است

خیال مغبچه ای می برم که غمزه ی اوبلای صومعه داران قاف تا قاف است

گرفتم آن که بهشتم دهند بی طاعتقبول کردن و رفتن نه شرط انصاف است

اگر به صحبت عرفی به سهو بنشینیبه گوش پنبه فرو کن که سر به سر لاف است