غزل شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق رنج و دوری از محبوب اشاره دارد. شاعر از شکاف و دردی صحبت می‌کند که بر دل و ایمانش اثر گذاشته است. او از شرم و عذاب وجدانی ناشی از فاصله با معشوق می‌گوید و حس می‌کند که زندگی‌اش از دست رفته است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند شعف و لذتی از عشق می‌برد، ولی در عین حال این عشق باعث زخم‌های عمیق‌تری نیز شده است. او از این می‌نالد که آفت دین و ایمانش بر او مسلط شده و آرزو دارد که دوباره ایمان واقعی‌اش را بیابد. در نهایت، او به قربانی شدن در عشق و دوری از معشوق می‌اندیشد و نگران از از دست دادن آبرو و ایمانش است.
وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است این شکافی است که تا دامن ایمان رفته است
هوش مصنوعی: این مشکل از جایی آغاز شده که چاکی در گریبان به وجود آمده است و اکنون این شکاف به عمق ایمان شخص کشیده شده است.
به حوالی تن از شرم نیاید فرداجان آن کس که ز هجران تو آسان رفته است
هوش مصنوعی: آدمی که به خاطر دلتنگی و دوری از تو، بیخیال و راحت زندگی می‌کند، هرگز نمیتواند با آرامش به فردا فکر کند و احساس راحتی کند.
لذتی یافته کام دلم از ناوک اوکز گلوی هوسم چاشنی جان رفته است
هوش مصنوعی: دل من از تیر عشق او لذتی عمیق پیدا کرده است، طوری که آرزوهایم رنگ باخته و جانم از شوق او پر شده است.
رفت آن آفت دین از برم ای هوش بیاتا ببینم که چه ها بر سر ایمان رفته است
هوش مصنوعی: برو به آنجا که دین و ایمان از من دور شدهاند، بیا و بگذار ببینم چه بر سر اعتقاداتم آمده است.
همت آن بود که لب تشنه بمیرد عرفیور نه صد بار به سر چشمه ی حیوان رفته است
هوش مصنوعی: عزمی راسخ داشتم که حتی اگر تشنه بمیرم، باز هم به چشمه حیوان نروم، چرا که بارها به آنجا رفتهام و چیزی نیافتهام.