غزل شمارهٔ ۹۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دلتنگی و دردی عمیق را در ارتباط با عشق و دینی بیان می‌کند. او به قبله‌گاه اسلام اشاره می‌کند و احساس می‌کند که از کفر و غفلت دور افتاده است. شاعر به دنبال مرهمی برای زخم‌هایش می‌گردد و از این می‌گوید که در کعبه، آتش عشق و مستی وجود دارد. او نگران ناامیدی‌اش از طواف کعبه است و به نوعی از فریب دنیا سخن می‌گوید که او را به گدا تبدیل کرده است. همچنین، درد‌هایی که در دل دارد و محبت را تجربه کرده، او را به گریه واداشته است. در نهایت، اشاره به مقام شهدای عشق و محبت دارد و نشان می‌دهد که برخی حتی در آستان مقدس نیز با حقیقت عشق برخورد می‌کنند و به جان‌فشانی می‌پردازند.