غزل شمارهٔ ۱۲۰ - عرفی

بخت جم و کاووس، عنانش به کف توستپیش آمدن از بخت، کشکش از طرف توست

وصفی نبود کان شرف ذات تو گرددجز بندگی شاه جهان کان شرف توست

با ساز و نوا باش و ببین تا چه سرودمای آن که سنان پای زن نعره دف توست

بشکسته عدو، نامه ی فتح تو نوشتمدولت خبرم داد که فتح از طرف توست

چون بشکنی صف اعدا که به عالمهر جا که دعا هست ماثر صدف توست

عالم چو بگیری و گرفتی وطن خویشتو گوهر اقبال و عالم صدف توست

در خواب شب آلوده به خون دید خدنگتتعبیر جز این نیست که عالم هدف توست

این قول نه کذب است، کجا دیده شناسدآن بنده که پرورده ی آب و علف توست

عرفی چه همی گفت که آن مقبل ناچیزدانسته که راهش به دل پر شعف توست