غزل شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل در مورد دردها و مصائب عشق می‌پردازد. او از صبر کردن و تحمل زهر عشق می‌پرسد که چرا باید این دردها را به جان بخرد. همچنین از عیش و خوشی‌ای که خود به نوعی مایه غم است، شکایت می‌کند و به این فکر می‌کند که وفای واقعی و دوست داشتن از شوره‌زار زندگی چه ارزشی دارد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زندگی در این دنیای پر از عذاب و درد چه معنایی دارد و از چشیدن جام عشق با وجود عذاب‌هایش سخن می‌گوید. این شعر احساسات عمیق و تناقض‌های عشق را به تصویر می‌کشد.
ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیستزهر است در پیاله، چشیدن ز بهر چیست
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به گوش دادن به داستان صبر میپردازی؟ آیا هدفی جز تلخی و دردست؟ چرا باید زهر را در جام بچشی؟
ای عیش غم که مرهم آسایش منی در زخم سینه نرم خلیدن ز بهر چیست
هوش مصنوعی: ای شادی و خوشی! تو که برای من مثل دارویی برای آرامش هستی، دلیل چیست که در زخم دل من نرم و لطیف میجنبی؟
کشت وفا عزیز تر است ای نسیم وصلچندین به شوره زار وزیدن ز بهر چیست
هوش مصنوعی: وفای واقعی و محبت خالص، ارزش بیشتری دارد. ای نسیم عشق، چرا به بیابان خشک و بی آب و علف میوزی؟
این دشت را سموم نسیم است و شعله آباین سبزه را امید دمیدن ز بهر چیست
هوش مصنوعی: این دشت تحت تأثیر بادهای سوزان قرار دارد و آتش موجود در آب، امید به رشد و شکوفایی این چمن را به چه دلیلی به همراه دارد؟
عرفی خمار عشق عذابی است بس الیمجامی بکش، عذاب کشیدن ز بهر چیست
هوش مصنوعی: عاشقی و شیدایی نشانههایی از عذابهای سخت و دردناک دارد. اگر تحمل چنین دردهایی را میکنی، چرا با نوشیدن جامی از عشق خودت را تسکین نمیدهی؟