غزل شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعات عشق، درد و حقیقت می‌پردازد. شاعر از زخم و غم می‌گوید و تأمل می‌کند که چه کسی می‌تواند درد دیگران را درک کند. او به بازار دوستی اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از ارزش واقعی دوستی و عشق غافل شد. همچنین، از زیبایی و محبت سخن می‌گوید و به شناخت واقعی از دیگران و خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به مرگ و شهادت نیز اشاره می‌کند و این که آگاهی از درد و رنج دیگران چه معنایی دارد. به طور کلی، شعر تأملی عمیق بر روی روابط انسانی و احساسات درونی است.
زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیسترسم غم خواری نکو می داند این غمخوار کیست
هوش مصنوعی: کسی که زخم قلب را بر الماس میسازد، باید بداند که شیوهی همدردی و غم خواری بر عهدهی کیست.
مشتری بودن نه حد ماست در بازار دوستچشم بستن از متاع، آخر ببین بازار کیست
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که ما در بازار عشق و دوستی، مشتریان محدودی نیستیم و نباید تنها به ظاهر و متاعی که در بازار دیده میشود، توجه کنیم. بلکه باید دقت کنیم که این بازار چه معنایی دارد و کسی که در آن حاضر است، کیست. به عبارت دیگر، ارزش واقعی عشق و دوستی فراتر از ظاهر و مادیات است و باید به عمق آن نگاه کرد.
این وصال جاودان، وین لطف روز افزون، دلامنتم بر دیده، لیک از گریه ی بسیار کیست
هوش مصنوعی: این پیوند ابدی و این محبت روز به روز افزون، دل من به تو افتخار می‌کند، اما از بس که گریه کردهام، دیگر کسی نیست.
طعنه بر آرایش دست و میان ما مزنچون نه ای آگه که ناقوس که و زنار کیست
هوش مصنوعی: به زیبایی و ظواهر ما خرده نگیرید، زیرا شما از حقیقت و باطن ما بیخبر هستید.
لب به دندان، دست در زیر زنخ دارد مسیحگفته ای ای همنشین گویا که این بیمار کیست
هوش مصنوعی: به دندانهایش لب میزند و دستی زیر چانه دارد. مسیح، تو ای رفیق، گویی از کیست که این بیمار باخبر است؟
از شهیدان کوچه های قدسیان، عرفی تو راستزهره ای داری بگو کز غمزه ی خونخوار کیست
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به یک شخصیت خاص اشاره می‌کند که در میان شهیدان و نیایشگران قرار دارد. او از یاوری میخواهد که با زیبایی و قدرت خود، نشانهای از تلخی غم و عشق را آشکار کند. این فرد دارای جذابیتی خاص است که باعث میشود دیگران از او بپرسند که این غم و درد ناشی از چیست و به کدامین موجود شریف مربوط میشود.